Mała księgowość – kogo dotyczy?

A female hand takes notes on a paper notebook over a busy office desktop. Low angle closeup image.

Mała księgowość zwana jest inaczej księgowością uproszczoną. W praktyce, w głównej mierze opiera się na prowadzeniu podatkowej księgi przychodów-rozchodów (dalej jako KPIR). Księgę prowadzić mogą osoby fizyczne, spółki cywilne, jawne i partnerskie prowadzące działalność gospodarczą, o ile nie płacą podatku w formie ryczałtu, a ich przychody w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyły 1,2 mln euro. Prowadzenie małej księgowości (uproszczonej) poza prowadzeniem KPIR zezwala jednak na dwa inne sposoby rozliczania kosztów: karty podatkowej i ryczałtu podatkowego. Karta to odprowadzanie co miesiąc stałej kwoty podatku, podwyższanej corocznie o wskaźnik wzrostu cen towarów i usług w porównaniu do poprzedniego roku podatkowego. Stawkę tę ustala naczelnik właściwego dla miejsca prowadzenia działalności Urzędu Skarbowego w oparciu o wskazania z Ministerstwa Finansów i w zależności od rodzaju prowadzonej działalności, liczby zatrudnionych pracowników i liczby mieszkańców danej miejscowości. Z kolei ryczałt podatkowy (ewidencjonowany) jest obliczeniem obciążenia podatkowego na podstawie całkowitego przychodu bez uwzględniania ich kosztów. Rozliczanie się w ten sposób obejmuje podatników, którzy w minionym roku podatkowym przekroczyli kwotę dochodu w wysokości 150 tys. euro. Wysokość obciążenia (procentowa) zależna jest od rodzaju prowadzonej działalności i mieści się w widełkach 3 -20 %.

Prowadzenie KPIR – podstawy

Wszyscy, którzy zadeklarują prowadzenie księgi przychodów i rozchodów zobligowani są do rozliczenia podatku dochodowego ustalanego w zależności od uzyskanych dochodów. Podatek ten może przybrać formę liniową (19%) lub na ogólnie przyjętych zasadach (w progresywnej skali podatkowej). Księgę przychodów i rozchodów zakłada się przy rozpoczęciu działalności gospodarczej lub deklaruje się taki zamiar wraz z rozpoczęciem nowego roku podatkowego. Prowadzenie KPIR nie jest trudne, jednak należy pamiętać o kilku prawidłowościach. W oparciu o zapisane w Księdze dane wylicza się wysokość zaliczki na podatek dochodowy. Co oczywiste, trzeba dopełnić obowiązku opłacenia podatków od osób fizycznych (PIT) lub od wartości dodanej (VAT). Ten pierwszy – do 20. dnia każdego miesiąca po danym okresie rozliczeniowym, ten drugi wymaga złożenia do 25. dnia miesiąca deklaracji VAT-7 i obowiązkową rejestrację prowadzonych transakcji. Koszty prowadzenia działalności mogą być ujęte w dwójnasób: na podstawie metody memoriałowej lub uproszczonej. Według tej pierwszej konieczne jest podzielenie kosztów na bezpośrednio związane z przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym oraz na koszty pośrednie, rozdzielone proporcjonalnie na 2 lata. W przypadku metody uproszczonej wydatki zaliczyć trzeba do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym ich poniesienia, bez uwzględniania faktu doprowadzenia przez owe koszty bądź nie do uzyskania przychodu. W przypadku, gdy taki sposób dokumentowania swojej działalności gospodarczej jest jednak dla przedsiębiorcy zbyt skomplikowany lub gdy nie mamy pewności, który sposób rozliczania się będzie dla danej firmy optymalny, dobrze jest znaleźć profesjonalne biuro rachunkowe, które w naszym imieniu będzie prowadzić dokumentację rachunkową i wyliczy odpowiednie obciążenia podatkowe.